Gelegen in de tweede bouwlijn langs de oevers van de Laarbeek nestelt deze uitzonderlijke villa zich op een subtiele maar doelgerichte manier in haar natuurlijke context. De locatie wordt gekenmerkt door een glooiend landschap gecombineerd met zicht op een natuurgebied.

De woning is verhoogd gebouwd, rustend op een sculpturaal fundament in zichtbeton, ontworpen als een betonnen landschap van afgeronde vloeren, ronde kolommen en glooiende wanden dat de villa optilt uit het hellende maaiveld. Dit fundament vervult niet enkel een structurele functie, maar vormt ook de overgang tussen landschap en architectuur. 

Op deze sculptuur bevindt zich een cirkelvormige hoofdvolume, afgewerkt in koper dat met de tijd zal verouderen en zich zal inschrijven in de natuurlijke cyclus van de plek. De verheven positie laat toe de zichten te sturen naar het landschap en de beek.

De plattegrond vertrekt van een cirkel, waarop een kegelvormig dak rust. De as van deze kegel is echter bewust verschoven, wat resulteert in een spannende asymmetrie. Binnenin ontstaan hierdoor onverwachte hoogtes, diagonale zichtlijnen en ruimtelijke diversiteit. Deze verschuiving maakt de geometrie niet enkel formeel interessant, maar ook functioneel rijk: ruimtes worden gedefinieerd door het spel van vorm en licht. De kegel is bovenaan afgeknot waardoor een oculus ontstaat, die als centrale lichtbron fungeert. Dit oculus opent de woning naar de hemel en markeert het hart van het volume. De villa is zo meer dan een verblijfplaats: ze is een instrument dat haar omgeving leest, kadert en transformeert tot architecturale ervaring.